I - być, AI - harmonia, DO - droga

IAIDO jest to jedna z nielicznych, czysto japońska, sztuka narodowa polegająca na szybkim dobywaniu
i cięciu mieczem. Powstała około roku 1500
za przyczyną wojownika Hayashizaki Jinsuke Minamoto no Shigenobu (1545-1618). Nauczał on sposobów błyskawicznego wyjmowania miecza z pochwy
i zadawania cięcia w nieprzerwanym ruchu. Zaatakowani samuraje często byli bezbronni i niezdolni do użycia techniki kenjutsu. Nauka ta stała się bardzo popularna. W ślad za pierwszą szkołą powstały następne. W okresie Edo (1603-1867) charakteryzującym się pokojowymi rządami
i rozkwitem arystokratycznej grupy - samurajów, iaido przybrało formę ćwiczeń duchowych. Zginęło także wiele tradycyjnych szkół.

Dla każdego samuraja miecz był zawsze czymś więcej niż zwykłą bronią. Była to oznaka rangi, męskości, uosobienia honoru i lojalności, której się poświęcił.
Był zawsze synonimem piękna i siły, a także celem prowadzącym do duchowego oświecenia. Młody samuraj uczył się, że będąc w innym domu obraziłby gospodarza, wyjmując zza pasa swój miecz i kładąc go rękojeścią w jego stronę. Obrazą było także przekroczyć miecz leżący na podłodze lub dotknąć obcego miecza bez zgody jego właściciela. Samuraj nigdy nie pozwalał dotknąć swego miecza komukolwiek innemu. Było to oznaką braku szacunku i mogło doprowadzić do pojedynku.

Iaido zostało stworzone, by nauczać wygrywania
we właściwym momencie, kiedy miecz opuszcza saya; przybierając właściwą pozycję, bezzwłocznie odpowiadając na nagłe zagrożenie. Jest to również szkoła kształtująca charakter ćwiczącego, ucząca szybkiego podejmowania decyzji oraz konsekwencji
w działaniu.

Koncentracja, wewnętrzna harmonia, dążenie
do doskonałości, to cechy każdego treningu
prowadzące zarazem do budowy silnej osobowości
oraz harmonii pomiędzy ciałem a umysłem.